Επαγγελματικός Ενημερωτικός Επιμορφωτικός δικτυακός τόπος

Λεμφική Μάλαξη

Ορισμός Λεμφικής μάλαξης

Μορφή μασάζ σχεδιασμένη για να βοηθήσει τη λειτουργία του λεμφικού συστήματος με την εφαρμογή αργών, ελαφρών και επαναλαμβανόμενων κτυπημάτων, που βοηθούν στην κίνηση του λεμφικού υγρού μέσω του συστήματος των αγγείων και λεμφαδένων

Διεθνής ορολογια

  • Manual Lymph Drainage (Χειροκίνητη λεμφική αποστράγγιση)
  • lymphatic drainage massages (Μασάζ λεμφικής αποστράγγισης)

Πηγές : Wellness Evidence

Το χρονικό της ανακάλυψης του λεμφικού συστήματος

Ο Ιπποκράτης ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που αναφέρθηκε στο λεμφικό σύστημα τον 5ο αιώνα π.Χ. 
Η πρώτη αναφορά των λεμφαγγείων ήταν το 3ο αιώνα π.Χ. από τον Ηρόφιλο, έναν Έλληνα ανατόμο που ζούσε στην Αλεξάνδρεια
Τον 2ου αι. μ.Χ Ο Rufus Ρωμαίος γιατρός, προσδιόρισε τα λεμφογάγγλια, καθώς και τον θύμο αδένα
Τα ευρήματα του Ruphus και του Ηρόφιλου διαδόθηκαν περαιτέρω από τον Έλληνα γιατρό Γαληνό , που έκανε πειράματα σε πιθήκους και χοίρους στο 2ο αιώνα μ.Χ.

Ο Γαληνός πίστευε ότι το αίμα παράγεται εκ νέου από το συκώτι και αυτή ήταν η κυρίαρχη άποψη ως και τον 17ό αιώνα .

Στους επόμενους αιώνες η έρευνα για το λεμφικό σύστημα αγνοήθηκε και ξανάρχισε κυρίως κατά την διάρκεια της Αναγέννησης
Περίπου το 1563 ο Bartolomeo Eustachi, ένας καθηγητής της ανατομίας, περιέγραψε τον θωρακικό πόρο σε άλογα ως κοίλη λευκή ουσία θώρακος.

Στα μέσα του 16ου αιώνα, ο Gabriele Falloppio (ο οποίος ανακάλυψε τις σάλπιγγες), περιέγραψε αυτό που είναι ως τώρα γνωστό για τα χυλοφόρα αγγεία ως «κάτι που κυλάει στα έντερα γεμάτη από κίτρινη ουσία».

-Η επόμενη σημαντική ανακάλυψη ήρθε όταν το 1622 ένας γιατρός, ο Gaspare Aselli, εντόπισε εντερικά λεμφαγγεία σε σκύλους και τα όρισε ως κοίλη λευκή ουσία των χυλοφόρων αγγείων.
Τον ιδιο αιώνα , ο Bartholin ονόμασε όλα τα αγγεία ως ‘λεμφικά αγγεία’ και την ρευστή ουσία ως ‘λέμφο’ από την λατινική λέξη ‘limpidus’ που σημαίνει διαυγής.

Η ιδέα ότι το αίμα επανακυκλοφορεί διαμέσου του σώματος αντί να παράγεται εκ νέου από το ήπαρ και την καρδιά έγινε πρώτα αποδεκτό ως αποτέλεσμα των έργων του William Harvey - μία εργασία που δημοσίευσε το 1628. 
 Το 1652, ο  Σουηδός Olaus Rudbeck ,  ανακάλυψε ορισμένα διαυγή αγγεία στο ήπαρ που περιείχαν καθαρό υγρό (και όχι λευκό), και ως εκ τούτου τα ονόμασε ηπατικά υδατικά αγγεία. 
 Η ακεραιότητα του λεμφικού συστήματος διαμορφώθηκε περαιτέρω από τον  Cruickshank (1789), ο Mascani (1787) και αργότερα ο Sappey (1810-1890)   ενώ κατά την διάρκεια του 1860 ο CarlLudwig προσδιόρισε τις δυνάμεις που επιδρούν στην μεταφορά υγρού από το αίμα στον ιστό. 
 .

Οίδημα: Υπερβολική συσσώρευση μεσοκυττάριου υγρού σε μία περιοχή του οργανισμού.

Λιποίδημα: Άλλος τύπος οιδήματος που εμφανίζεται αμφοτερόπλευρα (κυρίως στα πόδια) και αποτελεί οίδημα στο λιπώδη ιστό κυρίως στο
γυναικείο πληθυσμό

Λεμφοίδημα: Οίδημα που προκαλείται από τη συσσώρευση λεμφικού υγρού σε ένα σημείο του σώματος. Συνήθως επηρεάζει το ένα άνω άκρο ή το ένα κάτω άκρο. Διακρίνεται σε πρωτογενές και δευτερογενές.